Ο Δικός σας Κάφρος

Η πρώτη πλατίνα για φέτος και δυστυχώς από τη στιγμή που η Sony κόβει τα παιχνίδια για PS3 & Vita από την Plus υπηρεσία θα πέσουν και οι πλατίνες. Just Another Day At The Office Είναι η πρώτη φορά που αποκτώ το platinum σε CoD και αυτό γιατί δεν εμπεριέχει Online Trophies. Οπότε το θεώρησα ευκαιρία μιας και αυτό το CoD είναι ειδικά χαραγμένο στη μνήμη μου. Αφ'ενός το Campaign του άφησε εποχή, αφ'ετέρου το Multiplayer έκανε το ίδιο και ακόμη περισσότερο, όμως εμένα θα μείνει για πάντα χαραγμένο στη μνήμη μου διότι ήταν το πρώτο CoD που τερμάτιζα, διότι τα προηγούμενα είχαν θέμα 2ο ΠΠ που απλά δεν είμαι φίλος και θα το τερμάτιζα σε μία έξοδό μου από το στρατόπεδο πετσοφά που υπηρετούσα. Είχα πάρει έξοδο και βγαίναμε κατά τις 12 το μεσημέρι και επιστρέφαμε το βραδάκι, μία μέρα λοιπόν αποφάσισα να την αφιερώσω στο Campaign του στο ένα και μοναδικό Internet Cafe της Καλλονής και το τερμάτισα in one sitting. Ξανά παίζοντας το μετά από 10 χρόνια μου ξύπνησε ευχάρ...

Αυτός ο Αλκατούλης μου κράτησε συντροφιά αρκετούς μήνες στο στρατό. Πιο προβλεπέ κινητό δε γίνονταν. Μόνο SMS και κλήσεις, τίποτε άλλο, Ούτε κάμερες ούτε multimedia. Ασπρόμαυρο UI με ένα τοπίο τυπωμένο σε χαρτόνι για υπόβαθρο!! Το 2007 στα καλύτερά του :P Rest In Pieces now my friend...

τσκ τσκ, δες ρε παιδί μου "τυχαία" σχέδια... Το λέει απο πάνω... Χάρακας διαβήτης, κλασικό σύμβολο των μασόνων...

... το βλέπω στον ύπνο μου... Αυτές οι μέρες είναι θάνατος για τους εργαζόμενους, όλοι οι κλασσικοί ελληναράδες πάντα ψωνίζουν τελευταία στιγμή λες και έχει γίνει ανεπίσημο έθιμο. Επειδή λοιπόν κάθε μέρα παίρνει φωτιά η... μούνα μου, που λέγαμε και στον στρατό, γυρίζω σπίτι 10 το βράδι ψόφιος. Χτες, ως ψοφίμι που ήμουν έκανα ένα μπάνιο και την ξάπλαρα, ούτε πισιά, ούτε πλειστέσια, ούτε τίποτα. Και είδα όνειρο... Όνειρα δε βλέπω, αλλά άμα δω θα είναι υπερκάφρικα, ήμουν λέει φαντάρος, και στο στρατόπεδο εκτός από άντρες φαντάρους είχαμε και γυναίκες φανταρίνες. μία απο αυτές ήταν μια παλιά μου συμμαθήτρια η Σταυρούλα Μπου[REDACTED], καλή της ώρα εκεί που βρίσκεται, και κοιμόμασταν για βράδι.. αυτή ήταν σε ένα δωμάτιο μόνη της και εγώ μπαίνω μέσα με σκοπό να της την πέσω. Την πέφτω λοιπόν, μιλάμε και αρχίζω να την χαϊδεύω, χάδι στο χάδι από δω από κει, της πιάνω τον κώλο, ωραίο κώλος, με στιγκιά προφανώς, (τώρα γιατί ήταν γυμνή δεν ξέρω) η στριγκιά ...

Δεν είναι ο κόσμος μου αυτός, είναι διαφορετικός, μου είχαν πει μια φορά, φοβάμαι. Ναι δεν είναι ο κόσμος μου, δεν είμαι στρατόκαυλος άρα είμαι σαν ψάρι έξω από τα νερά του (Full pun intended!!). Ο στρατός τίμιε αναγνώστη είναι το πιο άχρηστο, ανούσιο απροσάρμοστο αλλοπαρμένο, ανεγκέφαλο πράγμα που υπάρχει στη ζωή ενός άντρα. Πολλοί βαθμοφόροι έχουν συμφωνήσει μαζί μου πως ο σκοπός και η προσφορά του στρατού ανταποκρίνονται κατά 100% από τον προσκοπισμό(!) Κλείνω 4 μήνες θητείας (και 4 μήνες εγκατάλειψης του αγαπημένου μου Blog) και βλέπω πως επειδή είμαι γραφέας στο στρατό η καφρίλα που με διέπει έχει – εξαναγκαστικά- χτυπήσει νέο Low. Δεν είμαι εγώ, ποιος είμαι άραγε, τι έχω καταντήσει να είμαι; Ίσως αναπάντητα ερωτήματα σε μία κατάσταση αφασίας όπου προσπαθώ να γειωθώ στη φάση «Ανέξοδη Θητεία». Όχι ρε μουνόπανα, δεν έχω αλλάξει, απλά έχω καταπιέσει το εγώ μου για τον παραπάνω και μόνο λόγο. Όχι ρε πουσταράδες εγώ είμαι ο μάγκας και όχι εσείς, όχι ρε καργιόληδες σε 8 μήνες που θα λελ...

Έφτασε η στιγμή να υπηρετήσω και εγώ την μαμά πατρίδα, Όντας άνθρωπος αντιεξουσιαστής με μία δόση αναρχίας, διαθέτοντας απόψεις και επιχειρήματα με εγγενή αμφιβολία των πάντων πρέπει να αφιερώσω 12 μήνες από τη ζωή μου σε κάτι τόσο τετριμμένο και ανούσιο… όπα όπα μεγάλε τι λες τώρα, μας τα χαλάς, ο στρατός την σήμερον ημέρα είναι κολλέγιο. Ότι και να είναι ο στρατός στα 24 μου πλέων απλά ΘΕΛΩ να πάω, για μένα θα είναι προπάντων μία πρόκληση, χρειάζομαι όσο ποτέ άλλοτε ένα reboot , το μυαλό έχει πολλά temporary files και η ram έχει μειωθεί επικίνδυνα με αποτέλεσμα να έχω τρελό slow down . Στα 18 με τρόμαζε η ιδέα, τώρα με εξιτάρει, ναι ότι και να ναι ο στρατός εμένα δεν με ενδιαφέρει, ωσάν κάφρος θα είμαι στο στοιχείο μου, και ενώ μπορεί να μην έχω πρόσβαση για μεγάλα διαστήματα στο interweb είμαι σίγουρος πως αυτή η εμπειρία θα μου προσφέρει πολλά entries στο Blog . Το μόνο που ελπίζω είναι πως μέσα σε αυτόν τον χρόνο θα γίνω καλύτερος σαν άτομο, θα αναπτύξω καλύτερα ...